🌹خصوصیات شهید سیده بشری خانم خامنهای از منظر همسرشان
حدود الهی را رعایت میکردند.
اهل حلال و حرام بودند.
هرگز دروغ نمیگفتند.
اهل غیبت نبودند.
بدگویی نمیکردند.
اگر درددلی میکردند اسم شخص رو نمیگفتند.
در موازین شرعی حساسیت داشتند.
به اسراف حساس بودند.
ما از غذا و خوراکی دور ریز نداشتیم.
اهل عوض کردن تند تند وسایل نبودند.
چند مدل غذا برای مهمان درست نمیکردند.
میوههای نوبرانهی گران نمیخریدند. صبر میکردن وقتی همه توانستند بخرند میخریدیم.
حق الناس رو مهم میدانستند. تو ورقه صحیح کردن دوبار صحیح میکردن تا حق الناس به گردنشون نباشه.
از میوه درختهای داخل بیت که میآوردند نمیخوردند تا وزن کنیم و پولش رو حساب کنیم.
اهل نماز شب و نمازهای مستحبی بودند.
به دوستشون گفته بودن اگه میخوای خدا بهت نگاه کنه نماز شب بخوان.
خیلی در طول سال روزه مستحبی میگرفتند.
فضای خانه را فضای مذهبی میکردند.
اعمال مناسبتها رو بلد بودند و از چند روز قبل از مناسبتها تو خونه تذکر میدادن که فلان عمل رو داره.
در شهادتها و ولادتها زیارت اون معصوم رو میخوندند.
فضای خانه را هم تغییر میدادند.
در محرم و صفر پرچم و سیاهی و کتیبه میزدن به خونه.
به تربیت دینی فرزندانشون بسیار حساس بودن و توجه داشتند.
ماه رجب و شعبان و رمضان عبادتشون مضاعف میشد.
موقع تمام شدن ماه رمضان از رفتنش ناراحت میشدند.
نسبت به قرآن انس خیلی زیادی داشتند.
به طوری که آقا به فرزندان ما میگفتند مثل مادرتون قرآن بخونید.
در ماه رمضان سه دور قرآن رو ختم میکردند.
روز شهادتشون نزدیک ختم اولشون بود.
کمتر آیهای بود که ادامه شو نتونن بیان کنند.
بعضی سورهها رو حفظ بودند.
وقتی بحث قرآنی در خونه ما شکل میگرفت مخاطب آقا، بشری خانم میشدند.
وقت دعا و قرآن با حضور قلب بودند.
معانی قرآان رو متوجه میشدند.
کتابهایی که بهشون هدیه می دادند بیشتر کتابهای تفسیر بود. دوستانشون علاقه به قرآنشون رو میدونستند.
به صلوات خیلی علاقمند بودند.
به یکی از دوستانشون گفته بودند من اگه نبودم روزی یه تسبیح از طرف من صلوات بفرستید.
اهمیت و اولویتشون خانواده بود.
بسیار باهوش و بااستعداد بودند.
بهترین موقعیت رو میتونستند داشته باشند ولی اکتفا کرده بودن به یک تدریس مختصر در مدرسه که با وجود بچهها کمتر شد و به خاطر زهرا قطع شده بود.
یکی از بهترین رتبه های کنکور سراسری رو آورده بودن ولی به خاطر زندگی ما که توی قم بود انتخاب اولشون رو نزدن و دانشگاه قم رو اولویت قرار دادند. و هیچ وقت هم از این موضوع ابراز ناراحتی نکردند.
هیچ وقت از نظر مالی روی درآمد بنده حساسیتی نداشتند.
سازگار و اهل مدارا بودند.
عقلانیت زیادی داشتند و زوج های جوان رو به زندگی کردن و ساختن دعوت میکردند.
در خانه اهل کار و زحمت بودند.
۱۱ سال آخر در منزل آقا زندگی میکردیم. از خودگذشتگیشون خیلی زیاد بود. در ۱۱ سال اخیر به خاطر آقا همه چیز رو کنار گذاشتند. به ادبیات مسلط بودند. تدریس رو فوق العاده دوست داشتن ولی به معنای واقعی کلمه خودشون رو وقف پدر و مادرشون کرده بودن.
آقا همیشه تحسینشون می کردن و دلسوزی شونو میکردند و میفرمودن چقدر تو زحمت میکشی. ایشون هم میگفتن نه من کاری نمیکنم.
بی ادعا بودند.
امکان نداشت جایی خودشونو معرفی کنند.
در حرم امام رضا علیه السلام خادم کفشداری بودند.
با اخلاص بودند.
نداشتن موبایل رو آسون پذیرفته بودند.
اینکه دیگه نمیتونستند دیدارهای دوستانه شونو داشته باشند ناراحتشون نکرد.
آقا رو تنها نمیگذاشتند.
رسیدگی مادرانه داشتند نسبت به آقا.
به معنای واقعی کلمه ام ابیها بودند.
جز به خاطر ضرورت از خانه خارج نمیشدند مگر اینکه هماهنگ میکردند خواهرشون بیان پیش آقا که آقا تنها نباشند.
این سبک زندگی، پاداشی جز شهادت نداشت.
حتی زهرا هم پاداش خدمات خالصانه و بی توقعشون بود.
از طرف آقا هم یک علاقهی فوق العادهای نسبت به بشری خانم وجود داشت.
سر سفره تا بشری خانم نمیاومدن غذا رو شروع نمی کردند.
دوست داشتند بشری خانم غذا رو براشون بکشن.
البته واقعا همهی فرزندان آقا خوب بودند.
آقا به دعای ۲۵ صحیفه سجادیه برای خوب شدن فرزندانشون التزام داشتند.
خدا هم دعاشون رو مستجاب کرد.
🌹شهادت را به بها می دهند نه به بهانه
​